Obecna formuła widowiska wypracowana została przez dziesiątki wydań. Przyjęto najlepsze rozwiązania "trenowane" w przeszłości w efekcie mające doprowadzić do ważnego, przejrzystego i atrakcyjnego programu.

Poprzedni podział na rundy o ściśle wyznaczonym i odmierzanym czasie często przerywał pryncypialnie interesujące polemiki w najlepszych momentach.

Obecna formuła zmieniła również rolę Gościa i rolę prowadzącego.

Każdy program ma wiodący temat i wokół niego toczy się dyskusja. Wyznaczenie zakresu tematycznego polaryzuje przebieg dyskusji i ułatwia młodzieży przygotowanie merytoryczne. Zawężenie tematyki obliguje młodzież do bardziej dogłębnych studiów omawianych zagadnień. Nie mogą już padać "dyżurne" pytania.

W chwili zaproszenia Gościa przekazany zostaje temat wiodący na otwarcie programu. Zmiana roli gościa w programie, dotychczas odpowiadającego na wszelkie pytania, na specjalistę w jednej dziedzinie tyczącej jego działalności, zainteresowań, to wyższy poziom merytoryczny programu.

Na młodzieży spoczywa bardzo istotne a zrazem trudne zadanie - realizowanie podstawowej idei programu, tego, że młodzież jest "kontra" i pogodzenie go z formułą opartą głównie na wymianie poglądów. Niezmiennie oczywiście wymaga od młodzieży umiejętności polemiki.

Struktura:

Po przywitaniu telewidzów i prezentacji Gościa prowadzący pierwszym pytaniem wprowadza temat spotkania.

Zaraz potem młodzież podejmuje polemikę z Gościem na przyjęty temat. Udział w dyskusji biorą wszyscy. Dyskusja zasadnicza musi jednak toczyć się według jasnych reguł i w odpowiednich, równych dla wszystkich warunkach - to jest klasyka erystyki. Program nie może przypominać Hyde Parku!

Młodzi dyskutują nie tylko z Gościem, bowiem stworzona została - oczekiwana przez młodzież - możliwość polemiki pomiędzy wszystkimi grupami biorącymi w programie.

Uzupełnieniem studyjnej dyskusji są na bieżąco czytane wybrane pytania nadsyłane przez telewidzów drogą internetową pod adres: mk@mlodziezkontra.pl. Pytania te mogą być kierowane zarówno do Gościa jak i do młodzieży.

Przyjęto zasadę, że w trakcie programu dwa bardzo krótkie pytania padają spoza studia. Zadają je znani politycy, publicyści, osoby publiczne. Wcześniej nagrane odtwarzane są w trakcie programu.

Czas i prowadzący:

W obecnej formule nie ma sztywnych ram czasowych dla poszczególnych dyskutantów. Prowadzący wskazuje kolejność zabierających głos. Sam również stawia pytania, podsumowuje, komentuje.

Wcześniej pełnił rolę strażnika czasu. Teraz jest nie tylko gospodarzem użyczającym miejsce spotkania dwóm stronom, lecz też uczestnikiem, operującym wszystkimi elementami programu ze stałymi fragmentami gry jak pytania od internautów, polityków, graffiti, pytania z archiwum itd.

W zależności od wagi i poziomu merytorycznego dyskusji, pozwala na dalszą wymianę poglądów, bądź oddaje głos następnej osobie, często wykorzystując potencjalną możliwość polemicznego stanowiska.

Nie ma pewności, że wszyscy będą mogli wypowiadać się tak samo długo. Wprowadzona przejrzystość i dyscyplina pozwalają nie rzadko wrócić jeszcze do pierwszych mówców. Ważne by mogli wypowiedzieć się w programie przedstawiciele wszystkich grup.

Młodzież w studio:

Studio podzielone jest na trybuny polityczne, na których zasiada młodzież reprezentująca:

1. młodzieżówki partii politycznych zasiadających w Sejmie
2. pozaparlamentarnych
3. przedstawiciele młodzieży niezrzeszonej politycznie (stanowiącej przecież zdecydowanie większy procent całej populacji młodzieży):
• studenci dziennikarstwa, politologii, ekonomii, prawa, koła naukowe
• studenci grup dyskusyjnych do duszpasterstw akademickich włącznie
• grupy młodzieży ze starszych klas licealnych, która choćby z racji wieku, nie uczestniczy jeszcze w życiu politycznym
• uczniowie klas dziennikarskich
• grupy młodzieży zapraszane okazjonalnie ze względu na dyskutowany temat
• grupy i stowarzyszenia młodzieży

Udział grupy niezrzeszonej spowodował, iż w programie pojawiły się pytania, których często młodzież partyjna w imię partykularnych interesów własnych ugrupowań celowo unikała.

Wprowadzenie grupy bezpartyjnej zaowocowało również poszerzeniem zakresu dyskusji. Obok politycznych pojawiły się tematy nurtujące całą współczesną młodzież oraz opinie o szerszym spojrzeniu. Ideałem jest by wszystkie były obiektywne a zarazem dogłębne, oparte na wiedzy.

Zakończenie

Program kończy się podsumowującym pytaniem od prowadzącego do Gościa i interpretacją graffiti malowanego w trakcie programu w studiu, będącego dodatkową artystyczną pointą spotkania.

Ważne!

Program emitowany jest na żywo. Ma to swoje konsekwencje zarówno polemiczne jak i realizacyjne. Słów powiedzianych cofnąć się nie da.

NIGDY nie było pytań "ustawianych", narzuconych dyskutującym. Redakcja nie wie, jakie pytania przygotowała młodzież i jakie padną w studiu. Wiemy jedynie, kto zamierza wziąć udział w dyskusji, by podpisać osobę na wizji. Niepodpisani na wizji to ci, którzy wyrwali się spontanicznie do głosu.

Proponowane tematy dyskusji mają stworzyć jasny przekaz dla dyskutujących i telewidzów oraz chronić program przed chaotycznym zbiorem kompletnie "rozlatanych" tematycznie i merytorycznie pytań.

Niemniej wpływ tabloidów na życie a w konsekwencji na zadawane pytania i w tym programie, niestety incydentalnie daje o sobie od czasu do czasu znać. Szczególnie u "początkujących" polemistów. Cóż… grzechy młodości…